ΓΕΝΙ-ΜΑΧΑΛΑΣ - Β΄

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ...

ε) Abdi Paşa sokak (Ἀπτὶ πασά σοκάκ)

 
Ὁ κάθετος σ᾽ ὅλους αὐτοὺς τοὺς δρόμους ποὺ προαναφέρθηκαν φαρδὺς δρόμος ὀνομάζεται Ἀπτὶ πασὰ σοκάκ. Ἀπ᾽ τὴ βρύση καὶ μετὰ ἔχουμε στὸ Νο 27 τὸ πατρικὸ σπίτι τῆς οἰκογένειας Ἰωαννίδη, ὅπου ἔμεναν ἡ κόρη τους Σοφία μὲ τὸν σύζυγο της Ἀχιλλέα Τσακίρη καὶ τὰ παιδιά τους Εὔη καὶ Κωνσταντῖνο. Μεσολαβοῦσαν ἄδειες κατάφυτες ἐκτάσεις, γιὰ νὰ φθάσῆ κανεὶς στὸ Νο 39, ὅπου ἔμενε ἡ οἰκογένεια Νικολάου καὶ Παναγιώτας Ντουγιουντζόγλου μὲ τὰ παιδιά τους Οὐρανία, Κοσμᾶ καὶ Δέσποινα ὅπου παραθέριζε καὶ ἡ οἰκογένεια Νίκου Μπιμπέρογλου. Κάποτε στὸ Νο 37 ἦταν τὸ σπίτι τῶν ἀδελφῶν Θανάση καὶ Θεόδωρου Χρυσόπουλού, ποὺ εἶχαν τὸ κατάστημα Μποέμια Κρυστὰλ τῆς  Κωνσταντινούπολης. Τελευταῖο σπίτι στὸ ὕψωμα ποὺ συνόρευε μὲ τὰ Μπακιρτζίδικα ἦταν τῆς οἰκογένειας Γιάννη Μιχαηλίδη, στὸ ὁποῖο μένει ὁ γιός τους Θοδωρής.

 

Στὴν ἀπέναντι πλευρὰ εἶναι τὰ σπίτια τοῦ Δημητροῦ, τοῦ Στράτου καὶ τῆς Μαρίκας Τσιβιτζίογλου Νο 34, τὸ πατρικὸ καὶ ξύλινο αὐτὸ δίπατο σπίτι,  ὅπου ἔμεναν ὁ Σάββας καὶ ἡ Ἀναστασία Μπότζη μὲ τὴν κόρη του Παναγιώτα. Ἀκολουθοῦσε στὸ Νο 36 τὸ πατρικὸ τῶν Πολύκαρπου καὶ Μαριάνθης Μπακάλγιαννη καθὼς καὶ τοῦ Νικόλαου καὶ Αἰκατερίνης Μπακαλγιάννη, ποὺ εἶχαν δὺο γιοὺς τὸν Κώστα καὶ τὸν Θανάση. Ἀκριβῶς μετὰ ἦταν τὸ σπίτι τῶν ἀδελφῶν Θεόδωρου καὶ Δέσποινας Δραβάντογλου, ὅπου ἔμενε καὶ ἡ Φασούρα ἡ ράφτρα. 

 

Τὸ πατρικὸ σπίτι τῆς Σοφίας Τσακίρη- Ἰωαννίδη.	Τὸ δίπατο οἰκογενειακὸ σπίτι τοῦ Γιοβάνη Κιορπέογλου

 

Ὁ δρόμος ποὺ τέμνει τοὺς τέσσερις παράλληλους ποὺ προαναφέραμε λέγεται Μπαγὶρ σοκ καί, ὅπως τὸ δηλώνει ἡ Τουρκικὴ ὀνομασία, εἶναι ἔντονα κατηφορικός. Στὸ ὕψωμα δεσπόζει τ᾽ ἀρχοντικὸ τοῦ Καπτὰν Νικόλα Παπαδόπουλου (Νὸ 12), ποὺ ἦταν τριώροφο μέσα σὲ μεγάλο κῆπο. Ὁ Νικόλας ἦταν ὁ ξακουστὸς καπετάνιος ποὺ πρωτοεπιχείρησε τὸ ἀτμοπλοϊκὸ δρομολόγιο Κων/πολης - Νικομήδειας διαπερνώντας τὴ θάλασσα τῆς Προποντίδας. Λέγεται ὅτι στὸ καράβι του διετέλεσε ὡς μοῦτσος ὁ λεβέντης καὶ δυνατὸς ἄνδρας ποὺ σήμερα εἶναι γνωστὸς ὡς Κουταλιανός. Σὲ τοῦτο τὸ σπίτι τὰ τελευταία χρόνια ἔμεναν τὰ ἐγγόνια τοῦ καπετάνιου ὁ Γιάννης καὶ ὁ Νικόλας, ποὺ ἦταν παιδιὰ τοῦ Γεωργίου καὶ τῆς Κλεονίκης Παπαδόπουλου καθὼς καὶ τὰ μικρανήψια του ἡ Βικτωρία, ὁ Εὐριπίδης καὶ ὁ Γαρύφαλος (Μπιμπής) Γαρουφαλίδης.

 

Ἀκολουθεῖ τὸ οἰκογενειακὸ διόροφο σπίτι (Νο 10) τοῦ Γιουβάνη Κιορπέογλου τοῦ μπακάλη, στὸ ὀποῖο ἀργότερα ἔμενε ὁ γιός του Κώστας μὲ τὴ σύζυγό του Μαρίκα. Ἐδῶ παραθέριζε ἡ οἰκογένεια τοῦ Δημητροῦ Μιχαηλίδη. Ἀμέσως δίπλα (Νο 8) ἦταν τὸ πατρικὸ τοῦ Στάθη καὶ τοῦ Ἀβραὰμ Κουγιουμτζῆ, ὅπου ἔμεναν μὲ τοὺς γονεῖς τους Μιχάλη καὶ Ἑλένη. Ὁ δρόμος αὐτὸς καταλήγει στὸν κεντρικὸ τὸ Καλαντὸρ σοκάκ, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὸ Κεριμὲ Χατοὺν τὸ Τουρκικὸ τέμενος τοῦ κεντρικοῦ χωριοῦ.

 

Ἀμέσως μετὰ τὰ δυο ἀρχοντικὰ ξύλινα σπίτια ποὺ τὴν τελευταία πεντηκονταετία περιῆλθαν στὰ χέρια Τούρκων ἰδιοκτητῶν, διαγράφεται τὸ τεράστιο σὲ ἔκταση κτῆμα τῆς Ἀνδρονίκης, ὅπου ἦταν οἱ κῆποι τοῦ Σουλουβάρδου, ἀπέναντι δὲ σ᾽ αὐτοὺς ἐκτείνονταν οἱ κῆποι τοῦ Ῥιζᾶ καὶ τὰ φυτώρια τοῦ Σαπουντζάκη τοῦ περίφημου ἀνθοπώλη τῆς Κων/πολης. Ὁ κῆπος τοῦ Ῥιζᾶ πρὶν τὸ 1950 ἦταν ἰδιοκτησία τοῦ κηπουροῦ τοῦ Μήτσου. 

 

Ὁ Ἀθηνόδωρος στὸν δρόμο τοῦ Γενὶ - μαχαλᾶ. Ἀριστερὰ τὰ φυτώρια τοῦ Σαπουντζάκη καὶ δεξιὰ ὁ κῆπος τοῦ Σουλουβάρδου. (Φωτ/κὸ ἀρχεῖο Μίλτου Νικολαΐδη)

 

Τὰ φυτώρια τοῦ Σαπουντζάκη παλαιότερα ἦταν ἰδιοκτησία τοῦ Ἠλία Ζάκου καὶ τῆς Κόνας Ἀσπρῆς ποὺ εἶχαν τέσσερα παιδιά: τὴ Μαρίκα, τὸν Σωτήρη, τὸν Φίλιππα καὶ τὴ Θεοδώρα. Μὲ τὸν κῆπο αὐτὸ συνορεύει ἡ ἔπαυλη τοῦ Νίκου Χατζὴ - Ἀντωνιάδη ποὺ εἶχε τρία παιδιά, τὴν Πίτσα, διευθύντρια τῆς Σχολῆς Κανδυλλί, τὴν Μέλα καὶ τὸν Μπέμπη. Μετὰ τὸ μοναχικὸ αὐτὸ σπίτι συνεχίζουν οἱ κῆποι τῆς Κατίνας τῆς Ἀρβανίτας, (Νο 30) τοῦ Χλιάμπου καὶ τοῦ Κωνσταντινίδη. Στὸν κῆπο τῆς Κατίνας ἦταν τὸ παλιὸ ἀλλὰ καλὰ διατηρημένο σπίτι, ὅπου ἔμενε ὁ μπαχτσεβάνης ὁ Βασίλης Σωτηριάδης καὶ ἡ οἰκογένεια Μιχάλη καὶ Εἰρήνης Βλαστοῦ μὲ τὸ γιό τους Γιάννη. Κατὰ διαστήματα παραθέριζαν εδῶ ἡ οἰκογένεια Ἀντωνίου Μένξυ μὲ τὴν ἀνεψιά τους Φιλίτσα Μιχαηλίδη. 

 

Τὸ νεόκτιστο σπίτι τοῦ Χατζῆ - Ἀντωνιάδη ἐνδιάμεσα τῶν κήπων  τοῦ Γενὶ - μαχαλᾶ.

Στὴ δεξιὰ πλευρὰ τοῦ δρόμου, βρισκόταν τὸ μεγάλο πηγάδι ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τῶν ἀλόγων ποὺ γύριζαν γύρω γύρω ἀντλοῦσαν τὸ νερό. Δίπλα στὸ πηγάδι ἦταν τὸ σπίτι τῆς Ἀνδρονίκης (Νο 36), ὅπου ἔμενε ὁ μπάρμπα Ἀλέκος ὁ Χλιάμπος. Ἀξίζει ν᾽ ἀναφερθῇ ὅτι ἡ Ἀνδρονίκη τὸ 1950 ἤθελε νὰ κάνῃ ἔξωση τὴν ὁποία ἀρνήθηκε ὁ μπάρμπα Ἀλέκος. Τότε ἡ ἰδιότυπη νοικοκυρὰ διέταξε τὴν κατεδάφιση τοῦ σπιτιοῦ. Ἀπὸ τότε ὑπῆρχαν μόνο ἐρείπια στὸν τόπο δίπλα στὸν ὀποῖο ἦταν τὸ πατρογονικὸ σπίτι τῆς οἰκογένειας Ἰωσὴφ καὶ Ἀναστασίας Κωνσταντινίδη (Νὸ 38). Ἡ γνωστὴ καὶ γραφικὴ Ἀναστασία (Τσάτσε) εἶχε τρία παιδιὰ τὸν Χρῆστο (Κίτσο), τὸν Κῶτσο καὶ τὸν Ἀντώνη. Τὸ σπίτι αὐτὸ συνόρευε μὲ τοὺς κήπους τοῦ Χλιάμπου, ὅπου τὰ λαχανικά του ἦταν καλῆς ποιότητας καὶ ξακουστά. Μέχρι τὰ Σεπτεμβριανὰ γεγονότα ἔμεναν ὁ Χρῆστος καὶ ἡ Κατίνα Κωνσταντινίδη μὲ τὴν κόρη τους Ζωζώ.

 

Ἡ Τσάτσε (Ἀναστασία Κωνσταντινίδου) σὲ χαρακτηριστικὴ πόζα τῆς ἐποχῆς τοῦ 1930	Τὸ σπίτι τῆς οἰκογένειας  Κωνσταντινίδη  στὸ Καλαντὸρ σοκάκι. (Φωτ/φία Δημ. Παλαβίδη)

 

Τὸ ἐπόμενο σπίτι σὲ τοῦτο τὸ δρόμο ἀνῆκε στὸν Μανώλη καὶ τὴ Βασιλικὴ Μυλωνᾶ (Νο 42) ποὺ εἶχαν δύο κόρες τὴ Βάσω καὶ τὴ Σοῦλα. Ἀμέσως μετὰ ἦταν τὸ σπίτι τοῦ Κώτσου Ὀζκότς, ποὺ ζοῦσε (Νο 44) μὲ τὰ παιδιά του Θανάση καὶ Στέφανο ποὺ οὐσιαστικὰ ἀποτελοῦσε τὸ τελευταῖο κατάλυμα τοῦ Γενὶ μαχαλᾶ. Ὁ δρόμος ὁδηγοῦσε πρὸς τὶς ἀλάνες ποὺ τὶς ἀποκαλοῦσαν Τούμπα, καὶ ἦταν ποδοσφαιρότοπος.

 

Στὰ ὅρια τῆς Τούμπας ἁπλωνόταν ὁ κῆπος τοῦ Γιάννη Χλιάμπου τὸν ὀποῖο ἀποκαλοῦσαν «Χουβαρντᾶ». Ὁ μπάρμπα Γιάννης εἶχε δύο παιδιὰ τὸν Γιῶργο, ποὺ εἶχε γυναίκα του τὴν Κασσιανή, καὶ τὴν Ἐλευθερία Νότη. Ἡ Ἐλευθερία ἔφυγε ἀπ᾽ τὸ χωριὸ μετὰ τὰ Σεπτεμβριανὰ γεγονότα μαζὶ μὲ τοὺς γιούς της, τὸν Βασίλη καὶ τὸν Γιάννη καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὸ Πέρα τῆς Κωνσταντινούπολης.

Τὸ ἔδαφος σὲ τούτα τὰ σημεῖα τοῦ χωριοῦ παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, τέτοιο ποὺ νὰ προσελκύῃ τὸν P. Tchihatchef νὰ μελετήσῃ τὰ στρώματα γῆς ποὺ ἔχουν μεγάλης ἔκτασης παραγωγικότητα. Ὁ ἐρευνητὴς στὶς μελέτες του βρίσκει γιὰ τὸ βραχῶδες στρῶμα τοῦ χωριοῦ κάποιες ὁμοιότητες καὶ ἀναλογίες μὲ τοὺς πορφυροῦς λίθους τοῦ δασώδους βουνοῦ τοῦ Esterel τῆς Γαλλικῆς Προβηγκίας στὶς θαλάσσιες Ἄλπεις. Παράλληλα ὁ Γερμανὸς ἱερέας Στεφ. Γερλάχιος ἀναφέρεται στὴν ὑφὴ τοῦ ἐδάφους καὶ ἐξάρει τὴν καταλληλότητά του γιὰ ἀμπελοφυτεία καὶ ὀπωροκαλλιέργεια γεγονὸς ποὺ καὶ σήμερα εἶναι ὀρατὸ ἀπὸ τοὺς ἀπέραντους κήπους μὲ τὰ πολύχρωμα καὶ ποικιλώνυμα προϊόντα του. Οἱ ἐξαίρετοι αὐτοὶ ἐρευνητὲς μαρτυροῦν πως καὶ στὶς δύο ἀκτὲς τοῦ Βοσπόρου οἱ συνθῆκες οἱ καιρικὲς καὶ οἱ ἐδαφικὲς ἰδιομορφίες εἶναι πανομοιότητες καὶ ἰδιαίτερα μεταξὺ τοῦ ἀνατολικοῦ Τσεγκέλκιοϊ καὶ τοῦ ἀπέναντι εὐρωπαϊκοῦ προαστείου τοῦ Μεγάλου Ῥεύματος.

 

Ἡ ἀριστερὴ πλευρὰ τοῦ Καλαντὸρ σοκάκ, ὡς κατοικημένος χῶρος, ἄρχιζε οὐσιαστικὰ μὲ τ᾽ ἀρχοντικὸ τῆς Ἀνδρονίκης (Νο 15), τοῦ ὁποίου ἀρχαιότεροι ἰδιοκτῆτες ἦταν ἡ οἰκογένεια Πράπα ἢ ἀλλιῶς Πετρόπουλοι. Ἦταν διώροφο κτῖσμα, ὅπου κάποτε ὡς ἔνοικος ἕμενε ὁ Ἀριστείδης Λένας. Ἔτσι ὅπως ἦταν γωνιακό, στὸ ἰσόγειο ὑπῆρχε τὸ μπακάλικο τοῦ Κοσμᾶ Ντουγιουντζόγλου καὶ τὸ σπιτικὸ τοῦ Νίκου Σιστρίνη, στὸ ὀποῖο ἀργότερα ἔμενε ὁ γιός του Γρηγόρης Σιστρίνης. Τὸ διπλανὸ οἴκημα ἀνῆκε σὲ Τοῦρκο ἰδιοκτήτη καὶ ἦταν νοικιασμένο στὴν οἰκογένεια τῆς Μαρίκας Χριστίδου ἡ ὁποία εἶχε δύο παιδιά, τὸν Τάκη καὶ τὴ Θεοδώρα. 

 

Τὸ οἰκογενειακὸ σπίτι τοῦ Ζουλίδη	Τὰ ξύλινα ἑλληνικὰ νοικοκυριὰ τοῦ Ἀπτὶ - πασᾶ σοκάκ.

 

Τὴν ἀπέναντι γωνία κατελάμβανε τὸ πατρικὸ σπίτι τῆς Παρασκευῆς Τορτοπίδου καὶ τῆς Κλειῶς Δουλκερίδου (Νο 19), τὸ μπακάλικο τοῦ Γιουβάνη καὶ τὸ παλιὸ ἀρχοντικὸ τοῦ Δημητροῦ Ζουλίδη ὁ ὁποῖος εἶχε ἐμπορικὸ κατάστημα στὸ Χαβιαρόχανο στὴν Κων/πολη. Σ᾽ αὐτὸ τὸ σπίτι παραθέριζε ὁ γιατρὸς Μητρούσης καὶ ὁ δικηγόρος Ἰωαννίδης. Δίπλα ἦταν τὸ σπίτι τοῦ Γαβρίκου Ῥαμαντάνογλου (Νο 24) καὶ ἀμέσως μετὰ τὸ δίπατο ξύλινο σπίτι τῆς Μαρίκας Χατζηγιάννου (Νο 23). Σ᾽ αὐτὸ τὸ οἴκημα καὶ γιὰ πολλὰ χρόνια ἔμενε ἡ οἰκογένεια Ἀντώνη καὶ Μαρίκας Κυρίτση μὲ τὰ παιδιά τους Βασίλη καὶ Ἀναστάση. Ἀκολουθοῦσε τὸ σπίτι τοῦ μπαχτσεβάνη Κιουτσοὺκ Ἠλία (Νο 25) καὶ τῆς κόνας - Ἀσπρῆς, μετὰ ἦταν τὸ σπίτι τοῦ Λοκματζῆ (Νο 27), ὅπου ἔμενε ὁ Ἀντώνης Ζάκος, ποὺ εἶχε τρία παιδιὰ τὸν Τοτό, τὴν Οὐρανία καὶ τὸν Γιάννη. Τὸ τελευταῖο σπίτι τοῦ δρόμου, ποὺ βρισκόταν στὴ συμβολὴ μὲ τὴν κατηφόρα τοῦ Λοκματζὶ - κιασίφ σοκὰκ ἀνῆκε στὶς ἀδελφὲς Πάτρα καὶ Περσεφόνη, στὸ ὁποῖο ἔμενε ὡς νοικάρης ὁ Γιάννης ὁ Ψάλτης ὁ ὁποῖος εἶχε μία ἀδελφή, τὴν Εὐφημία, ποὺ ἀσκοῦσε μοναχικὸ βίο. 

 

Τὸ σπίτι τοῦ Κώτσου Τόπισικ τοῦ Κάλφα.

Στὴν ἀπέναντι γωνία δέσποζε τ᾽ ἀρχοντικὸ δίπατο ξύλινο σπίτι τοῦ Ἀπόστολου καὶ τῆς Εὐτέρπης Νικολαΐδη (Νο 31), ποὺ εἶχαν δύο παιδιὰ τὸν Μίλτο καὶ τὴ Ντόμνα. Ἐδῶ ἔμεναν καὶ οἱ οἰκογένεια Στέφου καὶ Ταρσῆς Σαραντίδη καὶ ἡ Μηνοδώρα. Μεσολαβοῦσε κενὸ οἰκόπεδο καὶ ἀμέσως μετὰ τὸ οἴκημα ποὺ ἀνῆκε στὴν κοινότητα Χαλκηδόνας καὶ ποὺ τὸ συντηροῦσε ἡ πολύτεκνη Ἀγγελικὴ Ζάκου (Νο 35). Ἐδῶ ἔμεναν καὶ τὰ τέσσερα παιδιά της, ὁ Κῶτσος, ὁ Γρηγόρης, ἡ Φρόσω καὶ ὁ Παναγιώτης Ζάκος. Τὸ διπλανὸ σπίτι ἦταν τοῦ Κώτσου Τόπισικ τοῦ Κάλφα ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ δρόμος διασταυρωνόταν μὲ τὸ Μπαγὶρ σοκάκ, ὅπου βρισκόταν τὸ παλιὸ σπίτι τῆς κυρίας Ἀμαλίας καὶ Ἀναστάση Μποσταντζόγλου (Νο 37), ποὺ εἶχαν γιὸ τὸν Κορνήλη, ἐνῷ σὲ ἀρκετὴ ἀπόσταση στεκόταν μοναχικὸ τ᾽ ἀρχοντικὸ τῶν Λαφαζάνιδων, ποὺ προαναφέρθηκε στο Κασίμπατι - σοκάκ.

 

Πέρα ἀπὸ τὴν ἑλληνοκατοικημένη αὐτὴ περιοχὴ καὶ στὰ ὑψώματα τῶν λόφων βρίσκεται ἡ νεότερη σὲ σύσταση συνοικία τοῦ χωριοῦ ποὺ ἔχει  ἐξαίρετη θέα πρὸς τὸ Βόσπορο. Πρωτοκατοικήθηκε τὸ 1951 ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ Τούρκους σὲ σπίτια ποὺ ἀνέλαβε νὰ οἰκοδομήσῃ ὁ «Συνεταιρισμὸς Μαχτσελίεβλερ» (κηπόσπιτα) πάνω σὲ μία ἔκταση ποὺ κατατμήθηκε σὲ 800 ἰσομεγέθη οἰκόπεδα. Μέχρι τὸ 1963 εἶχαν οἰκοδομηθεῖ 32 μόνο οἰκίες. Tὸ 1961 ἡ συνοικία ἀπέκτησε δικό της κοινοτάρχη, ἐνῷ σήμερα ἔχει ἐπεκταθεῖ στοὺς γύρω λόφους μὲ νεότερης τεχνοτροπίας κτίσματα. 

 

Παλιὸ ἀρχοντικὸ κατάλυμα τῆς οἰκογένειας Λαυρέντογλου.

 

Σὲ τοῦτο τὸ σημεῖο τοποθετεῖται τὸ Βυζαντινὸ Ἁγίασμα τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου. Ὅμως ἡ ἀνέγερση κατοικιῶν ἀσχημίζει τώρα καὶ ταράζει τὴ γαλήνη τῆς τοποθεσίας αὐτῆς ποὺ βλέπει τὴ θάλασσα μέσα σ᾽ ἕνα πράο κόλπο καὶ τοὺς ἤμερους ἀγρούς.

 

Στὰ ἐνδότερα μέρη καὶ σὲ ἀρκετὴ ἀπόσταση βρίσκεται καὶ ἡ πηγὴ τῆς Ἀναλήψεως ποὺ ἀναφέρθηκε στὸ κεφάλαιο «ἁγιάσματα» τοῦ Τσεγκέλκιοϊ.

Ἡ συνοικία αὐτὴ δὲν ἔχει ἑλληνικὸ σπίτι καὶ σὲ λίγα χρόνια ποὺ θὰ ἔχει ἐπεκταθεῖ καὶ θὰ ἐκλείπει τοῦτο τὸ «πηγαῖο ἴαμα» κανένας δὲ θ᾽ ἀναγνωρίζει τὸ κόμματι αὐτὸ τῆς γῆς ποὺ χάρισε στοὺς ἀνθρώπους ἐλπίδες, πίστη καὶ προσήλωση στὰ Θεῖα.

 

Λίγο παρὰ πέρα, στὴν ἀπέναντι πλαγιὰ τοῦ λόφου ποὺ παλαιότερα ἀποτελοῦσε τόπο στρατιωτικῶν γυμνασίων "Talimhane" μὲ πολυβόλα ὅπλα, εἶχαν ἐγκατασταθεῖ πρόσφυγες ἀπ᾽ τὴ Βαλκανικὴ χερσόνησο, οἱ ὁποῖοι φτιάχνοντας πρόχειρο δρόμο συνέδεσαν τὸν οἰκισμό τους ποὺ ἀριθμοῦσε τριάντα σπίτια καὶ ἑβδομήντα οἰκογένειες, μὲ τὴ νεοσυσταθεῖσα συνοικία Μπαχτσελίεβλερ. Ὅλη ἡ περιοχὴ ἠλεκτροφωτίστηκε τὸ 1960 καὶ συνδέθηκε μὲ τὸ παράλιο τμῆμα τοῦ χωριοῦ μὲ λεωφορειακὴ γραμμή.

 Ἰωσὴφ Κωνσταντινίδης