ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ - Β΄

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ...

Καὶ ὅπως ἀναφέρεται σὲ ἐκκλησιαστικὰ συγγράμματα «...εἰς τὰ μέλη τῆς φαρμακευτικῆς ἐπιτροπῆς ἡ ἑκάστοτε Α. Θ. Παναγιώτης διὰ σεπτῶν Πιττακίων αὐτῆς ἐκφράζει», «διὰ τὴν προφρόνως παρασχεθείσαν συναντίληψην κατὰ τὴν ἔψησιν τοῦ Ἁγίου Μύρου, τὴν ἰδιαιτέραν Πατριαρχικὴν Αὐτῆς εὐαρέσκειαν..»

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἔχει στρέψει τὴν προσοχὴ του στὴν ἀναζήτηση τῆς ὑγείας του ἀπὸ τὸ «φαρμακεῖο τῆς φύσης». Μήπως ὅμως δὲν ἔκαναν τὸ ἴδιο καὶ αὐτοὶ ποὺ συνέδεσαν τὸ Ἅγιο Μύρον μὲ τὸ φυτικὸ βασίλειο καὶ τὰ προϊόντα τῆς φύσης; Τὸ παρακάτω παράδειγμα εἶναι ἐνδεικτικό.
 

1992. Ἀργυρᾶ δοχεῖα τοποθετημένα πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.

 

«... Σὰν τὴν ὑγειά σου ἔχασες καὶ θὲς νὰ τὴν κερδίσεις μόνο σὲ βότανα τῆς γῆς θὰ τὴν ξαναποκτήσεις. Φύλλα κιτροπορτοκαλιᾶς, κὶ ἄρωμα ἀπὸ λεμόνι ἀνερατζὰ μανταρινιὰ ξαρρωστικὸ κυδώνι. Μάζωξε ἀπ᾽ τσοι ποταμοὺς τση ἀμπιτσιὰς κλωνάρια, βάτο καὶ τσάι τοῦ βουνοῦ κὶ ἀκονιζὰς τὰ χνάρια...»

 

Ἡ περιγραφὴ τῶν φαρμακευτικῶν ἰδιοτήτων μὲ ἔμμετρο τρόπο ἀπὸ τὸ «Σαρανταβότανο τῆς Κρήτης» ἀποδεικνύει τὴν προσεγμένη καὶ μελετημένη ἐπιλογὴ τῶν φυτῶν μὲ θεραπευτικὴ ἀξία, γεγονός ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὴ βάση τῆς Γαληνικῆς ἰατροφαρμακευτικής. Δὲν ἀποκλείεται τὸ Σαρανταβότανο νὰ εἶναι ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὶς Βυζαντινὲς συνταγὲς «περὶ τῶν εἰδῶν καὶ ἀρωμάτων ἐξ ὧν συντίθεται τὸ Ἅγιον Μύρον», καὶ αὐτὸ γιατὶ τὰ περιεχόμενα στὰ Εὐχολόγια καί τὶς συνταγὲς τοῦ GOAR, φαρμακευτικὰ φυτά, δρόγες καὶ αἰθέρια ἔλαια, εἴτε ἀπὸ μόνα τους εἴτε σὲ συνεργιστικὴ δράση, διεισδύουν εὔκολα στοὺς ἱστοὺς καὶ στὸ αἷμα καὶ θεωρητικὰ πλέον ἐκφράζοντας τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προσδίδουν στὸ νεογνὸ τὶς θεραπευτικὲς ἰδιότητες τῶν ἐπιμέρους συστατικῶν καὶ θωρακίζουν τὸν ὀργανισμὸ ἀπὸ ξενιστὲς καὶ μικροβιακὲς λοιμώξεις.

 

Ἐξ ἄλλου ὁ πόνος καὶ ἡ ἀπόγνωση φέρνουν τὸν ἄνθρωπο ἐνώπιον ἐνωπίῳ μὲ τὸ Θεό. Ἡ ἰατρικὴ καὶ ἡ φαρμακευτική, καθὼς καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἐργάζονται γιὰ τὴν ὑγεία καὶ τη σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς παρέχει τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ὑγεία.

 

Ἡ ὕπαρξη καὶ μόνο τῶν μυστηρίων Χρίσματος καὶ Εὐχελαίου δηλώνει ὅτι τὸ θέμα τῆς θεραπείας τῶν σωμάτων ἀπὸ πᾶσαν νόσον ἀντιμετωπίζεται σοβαρὰ ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ ἀδιάψευστη μαρτυρία ὅτι ἡ Χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ πίστη ἀφορᾶ σὲ ὄλο τὸν ἄνθρωπο ὡς ψυχοσωματικὴ ἑνότητα. Ἰατροί, θεραπευτές, φαρμακοποιοὶ ἰαματικοί, προστάτες τῆς ὑγείας ἀναδεικνύονται οἱ Ἅγιοι Παντελεήμων, Δαμιανός, Κοσμὰς καὶ ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος. Ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἐθεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς του «τῇ ἰατρικῇ τέχνῃ ὁμοῦ μετὰ ἰαμάτων καὶ τῆς χάριτος». Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἰσάγει στὴ θεραπευτικὴ φάρμακα μὲ εἰδικὴ σύνθεση ποὺ περιέχουν πιπερόριζα, βλῆτο καὶ ἠδύοσμο.

 

Ἔτσι ἡ ἐμπεριεχόμενη στὸ Ἅγιο Μύρον ξυλαλόη, καταπολεμᾶ τὴ ναυτία καὶ τὴν ὑδροπικία, ἡ Ἀγγελικὴ Βοημίας ἐπιδρᾶ εὐεργετικὰ στὴ δυσπεψία, ὁ Στύρακας ἔχει ἀντιισταμινικὲς ἰδιότητες, ὁ Ἄκορος Κάλαμος ἐπιδρᾶ στὶς παθήσεις τῶν ὀφθαλμῶν, ἡ Ἴριδα ἔχει διουρητικὲς ἰδιότητες, ἡ Βάκχαρις δρᾶ ὡς ἀποχρεμπτικό, ἡ Ἀριστολόχια Βέρα δρᾶ ὡς ἐφιδρωτικό, τὸ Καρποβάλσαμο ἔχει ἀντιβλενορροιακὴ δράση, ἡ Κύπερις ἔχει ἀντισυφιλλιδικὴ ἰδιότητα, ἡ Νάρδος ἡ Κελτικὴ εἶναι ἰσχυρὸ ἀντισπασμωδικό, ἡ Κασία παυσίπονο ὅπως καὶ τὰ μοσχοκάρυα, τὸ Κιννάμωμο δρᾶ ὡς διεγερτικὸ καὶ δυναμωτικό, τὸ Ζιγγίβερι καὶ τὸ ἔλαιο Κίτρου ἔχουν ἀντισκορβουτικὲς ἰδιότητες, τὸ Δενδρολίβανο λειτουργεῖ ὡς ἀντιαναιμικὸς παράγων καὶ ἡ Ματζουράνα καταπραΰνει τὶς στομαχικὲς διαταραχές.
 

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὴ συνοδεία του, εἰσέρχεται στὸ Ἱερὸ Κουβούκλιο.

 

Ἃς μὴν παραλείψουμε ὅμως ὅτι ὁ Γαληνὸς ἀναφέρεται στὴ δύναμη τοῦ κρασιοῦ καὶ ὁ Ὀρειβάσιος πιστεύει ὅτι πρέπει οἱ πληγὲς νὰ καθαρίζονται μὲ μίγμα ἀπὸ λάδι καὶ κρασί, κάτι ποὺ τὸ βρίσκουμε καὶ στὴ χριστιανικὴ διδασκαλία στὴν παραβολὴ τοῦ Σαμαρείτη.

 

Ἡ ἐξέλιξη τῶν αἰώνων, ἡ ἀνακάλυψη νέων φαρμακευτικῶν εἰδῶν καὶ ἡ χημικὴ παρασκευὴ αἰθερίων ἐλαίων συνέτεινε οὕτως ὥστε ὁ ἀριθμὸς τῶν χρησιμοποιουμένων γιὰ τὴν παρασκευὴ τοῦ Ἁγίου Μύρου συστατικῶν νὰ φτάσῃ τὰ 57.

1992 - Ἀναμνηστικὴ φωτογραφία συμμετεχόντων ἀρχιερέων στὸν καθαγιασμὸ τοῦ Ἁγίου Μύρου.

 

Ἡ ἔψηση τοῦ 1992, πατριαρχοῦντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου τοῦ Α´, πραγματοποιήθηκε καὶ ὅπως τὸ θέλει ἡ παράδοση «τὸ πρὸς χρῆσιν τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν Θεῖον Μύρον λαμβάνεται ἐκ πίθων παρισταμένου τοῦ Μεγάλου Ἐκκλησιάρχου περιβεβλημένου ἐπιτραχήλιον κατὰ τὴν ὑπηρεσίαν ταύτην. Ἰστέον ὅτι ἐν τῷ Μυροφυλακίῳ διαρκῶς καίει λυχνία...» καὶ θὰ καίῃ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

 

Οἱ ἀρχιερεῖς ποὺ συμμετείχαν στὸν Καθαγιασμὸ τοῦ Ἁγίου Μύρου τὸ 1992, μὲ ἐπικεφαλὴς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο Α´ ἦταν:

 

Πηλουσίου κ. Βαρνάβας (ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατρ. Ἀλεξανδρείας), Ἀπαμείας κ. Ἠλίας (ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατρ. Ἀντιοχείας), Γεράσων κ. Θεοφάνης (ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατρ. Ἱεροσολύμων), Βάρνης καὶ Πρεσλάβας κ. Κύριλλος (ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατρ. Βουλγαρίας), Σερρῶν καὶ Νιγρίτης κ. Μάξιμος (ἀντιπρόσωπος τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), Ἐλσιγκίου κ. Τυχὼν (ἀντιπρόσωπος τῆς ἐκκλησίας Φιλανδίας), Γέρων Χαλκηδόνος κ. Ἰωακείμ, Ῥόδου κ. Ἀπόστολος, Ἑλβετίας κ. Δαμασκηνός, Τυρόλης καὶ Σερεντίου κ. Παντελεήμων, Δέρκων κ. Κωνσταντῖνος, Γορτύνης καὶ Ἀρκαδίας κ. Κύριλλος, Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανός, Δημητριάδος κ. Χριστόδουλος, Μιλήτου κ. Ἀπόστολος, Ῥεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου κ. Θεόδωρος, Τρανουπόλεως κ. Γερμανός, Καρπάθου καὶ Κάσου κ. Ἀμβρόσιος, Αὐστρίας κ. Μιχαήλ, Μηθύμνης κ. Χρυσόστομος, Ἡλιουπόλεως καὶ Θείρων κ. Ἀθανάσιος, Κώου κ. Αἰμιλιανός, Φιλαδέλφειας κ. Μελίτων, Σηλυμβρίας κ. Αἰμιλιανός, Περγάμου κ. Ἰωάννης, Πριγκηπονήσων κ. Συμεών, Ἀμφιπόλεως κ. Θεόκλητος, Κολωνίας κ. Γαβριήλ, Σελευκείας κ. Κύριλλος, Πέργης κ. Εὐάγγελος, Λαοδικείας κ. Ἰάκωβος, Λύστρων κ. Καλλίνικος, Σεβαστείας κ. Δημήτριος. Ἰταλίας Σπυρίδων, Θυατείρων καὶ Μεγ. Βρετανίας κ. Γρηγόριος.
 

1982. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Δημήτριος ὁ Α´.

 

Ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ ἀρχαίου φυλετικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ κυττάρου ξεπηδᾶ μία ἀκατανίκητη κεντρομόλος δύναμη. Εἶναι αὐτὴ ποὺ συγκεντρώνει ὄλες τὶς ἠθικές, τὶς πνευματικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἱκανότητες τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ὀρθοδοξία σὲ μία κεντρικὴ ἑστία. Μὲ τοῦτο τὸ σκεπτικὸ γίνεται τὸ κάλεσμα γιὰ τὴν πάνδημη συμμετοχὴ καὶ ἐπιτελεῖται ἡ προσέγγιση στὴν «μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

 

Ἐνδεικτικὸ τῆς προετοιμασίας εἶναι οἱ παρακάτω ἐπιστολὲς ποὺ ἀποστέλλονται ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

   Ἰωσὴφ Κωνσταντινίδης