ΚΤΙΤΟΡΕΣ-ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΤΕΣ

Ἡ ἱστορικὴ αὕτη Μονή, ἔχουσα κατὰ τὴν παράδοσιν πρῶτον κτίτορα ἢ ἀνιδρυτὴν αὐτῆς τὸν Ἱερὸν Φώτιον, ἀπὸ τοῦ Ι´ αἰῶνος καὶ ἐξῆς, εἶχεν ἀποβεῖ πνευματικὸν φροντιστήριον «στούδιον σοφίας καὶ μαθημάτων, οὐ μόνον μοναζόντων, ἀλλὰ καὶ Βασιλέων καὶ Ἀρχόντων. 

 

 

Πρῶτος, ὅστις ἔκαμε μνείαν τῆς παραδόσεως ταύτης, ὑπῆρξεν ὁ Κωνστάντιος ὁ Α´, ὁ ἀπὸ Σιναίου, σημείων γενικῶς καὶ ἀορίστως, ὅτι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος «πρῶτος κτίτωρ κατὰ παράδοσιν νομίζεται ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος.» Ὅπως καὶ νὰ ἔχῃ ἡ παράδοσις αὕτη, ἐπαναληφθεῖσα ὑφ᾽ ὅλων τῶν μεταγενεστέρων, εἰσεχώρησε καὶ εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ὑμνογραφίαν τῆς Ἐκκλησίας, δι᾽ ὅ καὶ ψάλλομεν: «Ὕμνους σοι προσφωνεῖ ἡ σὴ Μονή, θέοφρον, Σιὼν τῆς Νέας ἥνπερ διάσῳζε λιταῖς σου πρὸς Κύριον ἑκάστοτε».

 

Δεύτερος   ἀνακαινιστὴς   τῆς   παλαιφάτου   ταύτης Μονῆς ὑπῆρξεν ὁ Ἱερομόναχος Μητροφάνης, ὁ κατόπιν Πατριάρχης Μητροφάνης ὁ Γ´, ὁ ὁποῖος πολλὰ ἔπραξε πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς προτέρας αἴγλης καὶ περιωπῆς τῆς εἰρημένης Μονῆς «ὡς δ᾽ ἐμόγησε χρόνῳ, πατριάρχης καίνισεν ἄλλος, καὶ μὲν ἔσοπτρον ἐΰς κλήϊσε Μητροφάνης». Ὃ Θεόδωρος Ζυγομαλᾶς, Πρωτονοτάριος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐπισκεφθεὶς τὴν νῆσον Χάλκην, τῇ 10η Ὀκτωβρίου 1576, γράφει εἰς τὸ «Ὁδοιπορικόν» του, τὸ ὁποῖον ἀπέστειλεν εἰς τὸν τέως πρωθιερέα τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Γερμανικῆς πρεσβείας πάστορα Στέφανον Gerlach «... ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μητροφάνης, ὡς καὶ τὴν Μονὴν ἀνήγειρε καὶ εἰς ὅ νῦν ὁρᾶται ἀπεκατέστησε τοῦ χρόνου ποιήσαντος αὐτὴν ἔρημον καὶ ἐξηφανισμένην, εἰ καὶ ἦν πρότερον θαυμασία ὥς τινα σημεῖα καὶ θεμέλιοι φαίνονται».

 

Βάσει τοῦ ὑπ᾽ ἀριθμὸν 62 χειρογράφου τῆς Μονῆς δυνάμεθα ὀριστικῶς νὰ καθορίσωμεν τὴν ἐποχὴν καὶ τὸ ἔτος ἀκριβῶς τῆς νέας αὐτῆς ἀνακαινισεως. Αὕτη συμπίπτει πρὸς τὸ σωτήριον ἔτος 1540.

 

Τὴν μαρτυρίαν δὲ ταύτην ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαίωσῃ αὐθεντικῶς καὶ ἑτὲρα ἐπίσης μαρτυρία, τὸ σιγίλλιον τοῦ Πατριάρχου Γαβριὴλ τοῦ Δ´, ἀναφέρον ὅτι: «ὁ ἀοίδιμος καὶ ἀείμνηστος Πατριάρχης κυρ Μητροφάνης ἔτι ἐν τῷ τῶν ἱερομονάχων καταλόγῳ καὶ ἐπαγγέλματι διατελῶν, πεπληρωμένος δὲ ὤν θείου ζήλου, ἀνήγειρε καὶ ἀνωκοδόμησε καὶ κατὰ τὸ ἐγχωροῦν εὐπρεπῆ τὴν Μονὴν ἀνεδείξατο.»

 

Ἡ Μονὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπὸ τὰς ἀρχὰς τοῦ ΙΖ´ αἰῶνος διῆλθεν πάλιν ἡμέρας δυστυχίας καὶ ταλαιπωρίας, καὶ παρ᾽ ὀλίγον νὰ περιέλθῃ εἰς τελείαν ἐρήμωσιν, καθὼς μανθάνομεν ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴν τὴν ὁποίαν ἀπέστειλεν ὁ ἡγούμενος αὐτῆς Διονύσιος πρὸς τὸν Μέγαν Κνιέζην τῆς Μολδαβίας. 

 

 

Κατὰ τὸ ἔτος 1722 ἡ Θεία Πρόνοια ἀνέδειξε νέον κτίτορα καὶ εὐεργέτην τῆς Μονῆς, τὸν ἐκ Χάλκης Σαμουὴλ τὸν Κωφόν, ὀνομαζόμενον οὕτως διὰ τὴν τῆς ἀκοῆς πύρωσιν. Κατὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Πατριάρχου Γαβριὴλ τοῦ Δ´, ὁ Ἱερομόναχος Σαμουὴλ ἧτο «ἀνὴρ φιλόκαλος, πλήρης θείου ζήλου καὶ προθυμίας ἀξιαγάστου». Ὁ δραστήριος καὶ ζηλωτὴς οὗτος ἀνὴρ εὗρε τὴν Μονὴν ἐτοιμόρροπον, ἐπροθυμοποιήθη δὲ νὰ ἀνακαινίσῃ αὐτήν, ἔχων ὡς συνεργάτας φιλοθέους καὶ φιλοκάλους χριστιανοὺς ἐκ τῆς νήσου Χάλκης. Ἀνεκαίνισε καὶ ἀνήγειρε τὰ σεσαθρωμένα τείχη καὶ τὸν περίβολον, ὡς καὶ ἅπαντα τὰ τοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Ἐξωράισε μετὰ πάσης εὐπρεπείας καὶ ἐπιμελείας τὰ κελλία, τοὺς οἰκίσκους καὶ τὰ πέριξ οἰκοδομήματα καὶ κατέστησε τὴν Μονήν, περικαλλὲς καὶ λαμπρὸν τοῦ Χριστοῦ φρούριον.

 

Ἀπόφοιτοι τῆς Σχολῆς, κατὰ τὴ διάρκεια γεύματος στὴν Τράπεζα τῆς Σχολῆς. 1 - 1 - 1964

Ἀπόφοιτοι τῆς Σχολῆς, κατὰ τὴ διάρκεια Λειτουργίας στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος.3 - 4 - 1965

 

Ἐπίσης ἐπὶ τῆς ἠγουμενείας τοῦ Σαμουὴλ τοῦ Κωφοῦ, κατόπιν εἰσηγήσεως αὐτοῦ, ἀπελύθη καὶ ἀνενεώθη ἀπὸ μέρους τοῦ εἰρημένου Πατριάρχου, κατὰ τὸ ἔτος 1881 σιγίλλιον, ὅπερ καθώριζε, ὅπως τὸ Ἱερὸν καὶ Σεβάσμιον τοῦτο Μοναστήριον εἰς τὸν ἅπαντα χρόνον νὰ λέγεται καὶ παρὰ πάντων νὰ γινώσκηται ὡς Πατριαρχικὸν Σταυροπήγιον, «ἀσύδοτον, ἀδούλωτον καὶ ἀκαταπάτητον καὶ πάσης δουλαγωγίας ἀνώτερον, μηδενὶ ἑτέρῳ ὑποκείμενον εἰ μὴ τῷ ἀποστολικῷ Πατριαρχικῷ Θρόνῳ καὶ ὑπ᾽ αὐτοῦ διοικούμενον καὶ κυβερνώμενον...».

 

Δὲν ἧτο δὲ θέλημα Θεοῦ νὰ ἐκλείψῃ ὁλοτελῶς τὸ καθίδρυμα τοῦτο τοῦ ἀθανάτου Πατριάρχου Φωτίου, τὸ ὁποῖον ἐπυρπολήθη κατὰ τὸ ἔτος 1831, ἀνωκοδομήθη δὲ ἐκ βάθρων, εἰς σχέδιον πολὺ τοῦ ἀρχαίου λαμπρότερον καὶ κανονικώτερον, ὑπὸ τοῦ νέου κτίτορος καὶ ἀνακαινιστοῦ, φιλομούσου καὶ φιλοεθνοῦς Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γερμανοῦ τοῦ Δ´ τῇ 15η Σεπτεμβρίου τοῦ 1844, ὅπου καθίδρυσεν οὗτος καὶ τὴν πρώτην Σχολὴν τῆς Θεολογίας εἰς τὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Οὗτοι ὑπῆρξαν ἐν γενικαῖς γραμμαῖς ἀνὰ τοὺς αἰῶνας οἱ ἀνακαινισταὶ τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καὶ Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης.

 Ὁ Μοσχονησίων Ἀπόστολος