ΜΑΞΙΜΟΣ ΡΕΠΑΝΕΛΛΗΣ

Ὁ κατὰ κόσμον Στυλιανὸς Ῥεπανέλλης ἐγεννήθη τὸ 1919 ἐν Μυτιλήνῃ. Ἑξαετὴς ἦλθε μαζί με τὴν οἰκογένειαν του εἰς τὴν Πόλιν, ὅπου ἔλαβε τὴν πρώτην παίδευσίν του. Τὰ δύο πρῶτα ἔτη τῶν γυμνασιακῶν του σπουδῶν διῆλθεν εἰς τὴν Μεγάλην τοῦ Γένους Σχολὴν καὶ ἀκολούθως εἰσῆλθεν εἰς τὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀπεφοίτησε τὸ 1944.  

 

 

Τὸ ἴδιον ἔτος ἐχειροτονήθη Διάκονος μετονομασθεὶς Μάξιμος. Μέχρι τοῦ 1946 ὑπηρέτησεν εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίου Νικολάου Γαλατᾶ. Ἐνταῦθα ἡ διακονία του ἀφῆκεν ἐποχήν, λόγῳ τῆς καλλιφωνίας του, τῆς ἐπιδόσεως εἰς τὸ Θεῖον Κήρυγμα καὶ τῆς ὀργανωμένης φιλανθρωπίας. Τὸ 1946 εἰσῆλθεν εἰς τὴν Πατριαρχικὴν Αὐλὴν ὡς Πατριαρχικὸς Διάκονος μέχρι τοῦ 1948. Τὸ ἴδιον ἔτος ἐστάλη ὡς ὑπότροφος τοῦ Πατριαρχείου εἰς Βέλγιον, σπουδάσας φιλοσοφίαν καὶ ψυχολογίαν ἐπὶ τριετίαν. Μετὰ τὸ πέρας τῶν σπουδῶν του ἐπέστρεψεν ἐνταῦθα καὶ διωρίσθη τὸ 1951 καθηγητὴς εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τῆς Χάλκης. Τὸ 1952 ἐχειροτονήθη Πρεσβύτερος καὶ κατὰ τὸ ἴδιον ἔτος ἐχειροθετήθη εἰς τὸ ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.

 

Τὸ 1955, μετὰ τὴν ἐκ τῆς σχολαρχίας παραίτησιν τοῦ Ἰκονίου Ἰακώβου, διωρίσθη οὗτος Σχολάρχης. Κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς σχολαρχίας του ἐγένοντο σπουδαία ἀνακαινιστικὰ ἔργα εἰς τὰ κτίρια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καὶ τοὺς περιβάλλοντας χώρους. Τὸ σημαντικότερον, ὅμως, ὅλων εἶναι ἡ ὑπὸ τὴν στιβαρὰν καθοδήγησιν καὶ πνευματικὴν αὐτοῦ ἐπιστασίαν ὀλοκλήρωσις τοῦ ὑπὸ τοῦ Ἰκονίου Ἰακώβου ἀρξαμένου ἔργου τῆς πνευματικῆς καρποφορίας καὶ ἀνασυγκροτήσεως τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς. Τὸ 1961 ἐξελέγη τιτουλάριος Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως.

 

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου (7 Ἰουλίου 1972) ἧτο μέλος τῆς Ἐνδημούσης, πρὸς ἐκλογὴν νέου Πατριάρχου, Συνόδου. Ὑπῆρξε δι᾽ ὀλίγον ὑποψήφιος τῆς πλειοψηφίας διὰ τὴν ἐκλογὴν εἰς Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην. Ἄλλα τὸ ὄνομα του, μετὰ τριῶν ἄλλων συνυποψήφιων διεγράφη ὑπὸ τῶν Τουρκικῶν Ἀρχῶν καὶ οὕτως ἐξελέγη εἰς τὸν Πατριαρχικὸν  Θρόνον τὴν 16ην Ἰουλίου 1972, ὁ ἀοίδιμος κῦρος Δημήτριος. Ὁ Σταυρουπόλεως Μάξιμος ἔκτοτε διετέλει μέλος τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου.

 

Ἡ δρᾶσις αὐτοῦ πολυσχιδὴς καὶ κατὰ πάντα γόνιμος. Πολλάκις ἐξεπροσώπησε τόσον τὴν Ἱερὰν Θεολογικὴν Σχολὴν Χάλκης, ὅσον καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, κυρίως μετὰ τοῦ νῦν Μητροπολίτου Ἐφέσου Χρυσοστόμου, κατὰ τὰς εἰς τὴν Ἄγκυραν συνομιλίας μετὰ τῶν ἁρμοδίων παραγόντων ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀπαγορεύσεως λειτουργίας τοῦ Θεολογικοῦ Τμήματος τῆς Σχολῆς. Ὑπῆρξε μέλος πολλῶν ἀντιπροσωπειῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καθὼς ἐπίσης καὶ μέλος τῆς ἀκολουθίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου κατὰ τὰς τελετὰς τῆς Χιλιετηρίδος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Δημητρίου εἰς τὰς περιοδείας του πρὸς τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Ἑλλάδος καὶ Πολωνίας. Ὡς πρόεδρος τῆς ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἐπιτροπῆς ἡγήθη τεσσάρων Πατριαρχικῶν Ἐξαρχιῶν πρὸς τὸ Ἅγιον Ὄρος. Μετὰ τοῦ νῦν Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου (τότε Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ.κ. Βαρθολομαίου), ἧτο μέλος τῆς Πατριαρχικῆς Ἐπιτροπῆς εἰς τὴν Δ´ Κληρικολαϊκὴν Συνέλευσιν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας τὸ 1981. Ἀπὸ τοῦ 1982 καὶ ἑξῆς, μέχρι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἐπισυμβάντος κατὰ τὴν 4ην Ἰανουαρίου τοῦ 1991, συμμετεῖχεν ἐνεργῶς εἰς τὴν διοίκησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

 

Ἄλλα ὅ,τι καὶ νὰ εἴπωμεν εἶναι ὀλίγον διὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργον τοῦ ἀνδρός, ὅστις παραμένει ζῶν εἰς τὰς καρδίας ὅλων ἡμῶν, οἵτινες εἴχομεν τὴν εὐτυχίαν να ἀνήκωμεν εἰς τὴν χορείαν τῶν πολυπληθῶν μαθητῶν του. Μεγαλεπίβολος τὸ δέμας, ἀρχοντικός, ἐπέβαλε τὸν σεβασμὸν εἰς ὅλους, ἔψαλλε μὲ ἔνθεον ζῆλον, κόπτων τὴν ἀναπνοὴν τῶν ἀκροωμένων. Διαπρύσιος κῆρυξ τοῦ Θείου Λόγου, εἶχε τὴν εὐχέρειαν νὰ ὁμιλῇ ἀπὸ στήθους, ἐπὶ μακρόν, ἄνευ οὐδεμίας διακοπῆς, μεταρσίων τὸ πνεῦμα εἰς οὐρανίους σφαίρας, προσιτὰς μόνον εἰς τὰς γνώσεις καὶ τὴν σοφίαν αὐτοῦ. Χειμαρρώδης ἡ διδασκαλία αὐτοῦ, ἐμβριθής. Πλούσιον τὸ λεξιλόγιόν του, προσδιδόντος μὲ τὸν τόνον τῆς φωνῆς του αἴγλην καὶ ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς τὸ ἀντικείμενον τῆς διδασκαλίας του. Αὐστηρὸς ἔναντι τῶν μαθητῶν, ἀλλὰ πάντοτε μὲ πολλὴν ἀγάπην πρὸς αὐτούς, ἐγνώριζε να διακρίνῃ τὰς ἀρετὰς των καὶ νὰ συμβάλλῃ εἰς τὴν καλλιέργειαν των, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐλαττώματα καὶ πάθη των, προσπαθὼν νὰ τὰ ἐκριζώσῃ ἐκ τῆς ψυχῆς των. Ἤθελε νὰ ἐπαινῇ τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ νὰ στηλιτεύῃ τὸ κακόν. Προπάντων, ἤθελε νὰ ἐμπνέῃ εἰς τὰς ψυχάς των τὴν ταπεινότητα, τὴν σεμνότητα καὶ τὴν ἁπλότητα. Ἐμίσει, ὅσο τίποτε ἄλλο, τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ὑποκρισίαν. Ἐνέπνεε, μὲ τὸ ζωντανόν του παράδειγμα, τὴν εὐσέβειαν καὶ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ. Ἔδιδεν ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς τὴν πειθαρχίαν. Ἔλεγεν ὅτι ὅποιος μάθει νὰ πειθαρχῇ εἰς τοὺς ἀνωτέρους του, θὰ γνωρίζῃ νὰ πειθαρχῇ καὶ εἰς τοὺς νόμους καί, κυρίως, εἰς τὸν νόμον τοῦ Εὐαγγελίου.

 

Μετὰ τὴν εἰς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ Ἡγουμένου-Σχολάρχου τῆς Μονῆς καὶ Σχολῆς Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως Μαξίμου, ἐν τῷ πνευματικῷ φυτωρίῳ τοῦ Λόφου τῆς Ἐλπίδος, ὅπερ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν ἀρχικὴν του κατάστασιν, ἤτοι καθαρὼς εἰς Μονήν, ἀνετέθησαν ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας καθήκοντα Ἡγουμένου εἰς τὸν Μητροπολίτην Θεοδωρουπόλεως Γερμανὸν (10 Ἰανουαρίου 1991), ὅστις ἤσκησε ταῦτα μέχρι τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1995, ὅτε καὶ ἐνεπιστεύθη αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου τὸ ἀτονήσαν ἀπὸ καιροῦ, ἐν τῇ Ἱερᾷ Ἀρχιεπισκοπῇ Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὰς παρακειμένας Ἱερᾶς Μητροπόλεις, Μυστήριον τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.

 

Ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἡγουμενεία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος, προτάσει τῆς Α. Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἐγκρίσει δὲ τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου, τῇ 21η Δεκεμβρίου 1995, ἀνετέθη εἰς τὸν γράφοντα, ὅστις καὶ συνεχίζει ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνατοτήτων του ὅπως φέρῃ εἰς πέρας τὴν ὄντως ὑπεύθυνον ταύτην διακονίαν.

Ὁ Μοσχονησίων Ἀπόστολος